در خواب راه می رود انگار پاهایم

باران هنوز می‏بارید گوشه‏های چتر شکسته بود اریبِ تندِ آب از حجمِ تنهایی‌ام به سوی جاذبه‏های خیسِ لایه‏های زمین فرو می‏رفت و ماه در ذهن پریشانِ آسمان تصویرِ مات و منجمدی داشت مثلِ سنجاقک بی‌جانِ لاغری که آن روز صبح به حلقه‏های پرده‏ی حمام گیر کرده بود. گفتم تو نگرانِ آفتاب نباش رؤیاها را در جیب‌هایم پنهان کرده‌ام.